Klone – Le grande voyage

Doommetal. Anathema. Symfonische rock. Zomaar wat termen die te binnen schieten wanneer je het nieuwe album van Klone luistert. Want de Franse, voormalige atmosferische rockers begonnen hun loopbaan net na de eeuwwisseling met een overdosis pokkenherrie van het somberste soort. Plaat na plaat zocht het trio steeds meer de melodie, op weg naar melodische luistermuziek in plaats van vier containers betonblokken die van een vrachtwagen vallen. Het transitieproces van Klone verliep ongeveer in hetzelfde tempo als van labelgenoten Anathema. En nu, in 2019, lijkt het pad voltooid en krijgt én verdient Klone eindelijk het stempel symfonische rock. En dan ook nog eens van een ingetogen soort. Eigenlijk is Le Grande Voyage een ode aan de symfonische ballade; het tempo blijft laag, de tempowisselingen zijn minimaal en nagenoeg nergens gaat het gas erop. Maar onder de streep rest een wonderschoon album, keer op keer ontdek je een nieuwe laag en van de stem van Yann Ligner kun je als liefhebber van het genre alleen maar dromen. Het duurde een jaar of 15, maar met dit album heeft Klone de potentie een blijvertje te zijn in de symfonische rock.

Advertenties

Homegrown – Aidan & The Wild

Al heel wat jaren volg ik singer-songwriter Diederik van den Brandt als muzikant. Waar hij in de beginfase vooral opviel door zijn vingervlugge gitaarspel, waarbij hij zijn instrument ook voor het ritme gebruikte, groeide de Eindhovenaar in rap tempo door tot een volwaardige muzikant. Een begenadigd songwriter, een prettig in het gehoor liggende, controlerende zanger. Onder de singer-songwriteralias Aidan & The Wild is het voorlopige eindstation van zijn ontwikkeling de EP ‘Homegrown’, die de kwalificatie ‘vijf sterren-voer voor het oor’ meer dan verdient. Een soloproject, waarop Aidan vrijwel alles schreef, inspeelde, opnam en produceerde. Alleen voor de eindmix en de mastering werkte hij samen met Wessel Oltheten, die eerder samenwerkte met onder anderen Blaudzun, Tim Knol en Bertolf. Uit alles blijkt de passie, de honderden uren investering, de ongeremde liefde voor muziek en de tomeloze urgentie om dat met zijn luisteraars te delen. Iedere laag is raak, alle noten meanderen als een rustgevend bergbeekje je oren binnen, de melodieën houden je aandacht zes nummers lang 100% vast. In de hausse aan indiefolk/americana-albums verdient de EP ‘Homegrown’ van Aidan & The Wild een vorstelijke plek.

The Slow Show – Lust and learn

Je kunt van The Slow Show vinden wat je wilt, maar dat de band rake melodieën weet te produceren staat buiten kijf. Ze maakten het zichzelf aanvankelijk verre van gemakkelijk door met hun bandnaam te verwijzen naar een nummer van The National en daar openlijk voor uit te komen. Dat schept oneerlijke verwachtingen waardoor de elitepers de eerste twee albums White Water en Dream Darling tot de grond toe afbrandde en ze bijvoorbeeld ‘pathospop voor tieners’ noemde. Natuurlijk, de muziek van The Slow Show verwijst naar die van The National: donker, melodieus en vooral de donkere, vaak kreunende stem van zanger Rob Goodwin roept vergelijkingen op met National-zanger Matt Berninger. Alleen kiest The Slow Show voor een breder publiek, met toegankelijker melodielijnen. En daarin zet de band op het derde album Lust And Learn duidelijk weer een aantal stappen vooruit. Niet dat de Britten een andere weg in zijn geslagen, de bekende The Slow Show-sound zit er nog altijd in. De diepgang zit ‘m in de nauwkeuriger uitgewerkte melodieën en de liefdevolle productie. En ja, de melancholie spat er weer vanaf. Het licht gaat af en toe uit, maar er gloort altijd weer licht aan het einde van de tunnel. Hoop en hoopvolle vooruitzichten. Hoogtepunten? Het koor in het weemoedige Low stuwt de tranen omhoog en van de instrumentale opener Amend zouden neoklassiek pianisten Dustin O’Halloran of Nils Frahm zich geen seconde schamen. Dus genoeg over de vergelijkingen met The National. The Slow Show is The Slow Show en hun derde plaat is schitterend.

 

Keane – Cause and effect

De fysieke en mentale toestand van Keane-zanger Tom Chaplin verdrijft met enige regelmaat het nieuws rondom nieuwe muziek van zijn band. Het schijnt dat Chaplin zijn drank- en drugszaken weer (even?) op de rails heeft, gelukkig maar, want dan komt ook zijn band Keane weer bovendrijven met nieuwe muziek: het zevende album Cause and Effect. De vernieuwing van de beginjaren is er wel vanaf, maar de sobere en heldere sound zonder gitaren blijft een genot om naar te luisteren. Ook al krijg je af en toe een heb-ik-al-eens-gehoord belevening, de muziek van Keane is en blijft prettig poppy en aangenaam toegankelijk, met Put The Radio On en Stupid Things als meest in het oor springende nummers. De hoogtijdagen van de eerste twee albums zijn helaas een beetje voorbij, maar met Cause and Effect geeft Keane na zeven jaar eindelijk weer een positief muzikaal teken van leven. En dat mogen we ook gewoon koesteren.

Ben Walker – Echo

Een inhaalslag. Want gitarist, arrangeur en producer Ben Walker blijkt zijn kunsten al een tijdje te laten horen en met terugwerkende kracht draait de streamingdienst hier overuren met ’s mans eerdere muzikale werk. Aanleiding hiervoor is zijn nieuwe album Echo, een verslavend meesterwerk, een rots in de branding in jachtige tijden, een klankbord en bovenal een verademing om naar te luisteren. Walker verstaat de kunst (met hoofdletter K) om traditionele folksongs van een jas te voorzien die niet alleen nieuw is, maar ook aanvoelt als een nieuwe huid. Het gitaarspel is ronduit virtuoos, luister maar eens naar opener Afon en op Rings speelt hij schurend over een oeroude traditional heen en daarin schuilt zoveel melancholie dat de tranen over je wang glijden. Geweldige ontdekking.

Michel Ebben – Inertia

Singer-songwriter Michel is geen onbekende in Rotterdam, maar het is tijd voor verruiming van zijn luisterend publiek. Zijn eerste soloalbum is er namelijk één om in te lijsten. Een muzikaal schilderij, waarvan de basis is gelegd tijdens vier reizen door de Verenigde Staten. Maar liefst 10 jaar werkte Ebben aan Inertia en dat is te horen. Aan ieder detail is maanden geknutseld, het moest de plaat van zijn leven worden, dat hoor je aan alles: aan de prachtig uitgewerkte songs, aan de perfecte mastering, aan het artwork. En ondanks dat in alles is gestreefd naar perfectie klinkt Inertia ongepolijst, soms rauw, dan weer intiem, maar altijd tot diep in je vezels. Alsof Ebben met hart en ziel naast je staat te spelen. Het is te hopen dat zijn volgende soloalbum korter op zich laat wachten.

Ook Sabrina Starke wil in het moment zijn

– Interview –

Nina Simone, de zangeres en activiste met de roerige levensloop en een indrukwekkend, muzikaal oeuvre. In het najaar vervolgt singer-songwriter Sabrina Starke, samen met The Jazz Orchestra of the Concertgebouw, haar ode aan dit Amerikaanse icoon. “Ik heb geen seconde getwijfeld of ik het wel moest doen”.

Het is een paar dagen voor haar optreden op het North Sea Jazz Festival als Sabrina Starke er ontspannen bij zit in Hotel New York in Rotterdam. Nippend aan een bitter lemon vertelt ze hoe haar liefde voor Nina Simone is ontstaan: “Vroeger, thuis, kwam haar muziek regelmatig voorbij, maar ik ben me pas echt in haar gaan verdiepen toen ik een jaar of vijf geleden een van de zeven Nina Simone’s mocht spelen in de voorstelling Nina Simone Alive. Met die zeven personages van Nina wilden we haar vele gezichten laten zien”.
Lees verder