Josienne Clarke – In all weather

Het solodebuutalbum van Josienne Clarke is een explosie aan bijzondere ervaringen. Een overdonderende muzikale traktatie vol weemoed en melancholie. Natuurlijk kenden we haar reputatie als helft van het duo Josienne Clarke en Ben Walker, met wie ze in 2013 muzikaal meesterlijk voor de dag kwam met het album Fire And Fortune. Nu is er dus In All Weather en daar ben je de komende weken (maanden, jaren?) wel even zoet mee. In 13 zinderende songs neemt Josienne Clarke je mee op een avontuurlijke zeilreis door alle types weer, een metafoor voor het leven, zonder een sprankje pathetiek. Door de oprechtheid waarmee Clarke je tegemoet zingt, waarmee ze je confronteert met de fraaiste melodielijnen en waarmee ze alle overtollige ballast overboord heeft gegooid is de finish van het album reden om razendsnel de repeatknop in te drukken. En daarna nog een keer.

Marillion – With friends from the Orchestra

De productiviteit van Marillion is ongekend. Knipper twee keer met je ogen en er ligt weer een nieuwe release voor je neus. Om de zoveel jaar is dat nieuw materiaal, maar veel vaker een variatie op eerdere uitgaves. De Britse progrockers houden graag de aandacht van hun fans vast, maar het gevaar van overexposure ligt op de loer. Dat je op een gegeven moment denkt: nu weten we het wel. Het recente album With Friends From The Orchestra vormt daar dan weer een uitzondering op, want de band is in topvorm. Samen met het In Praise Of Folly String Quartet speelt Marillion negen nummers van oudere albums met een intensiteit die terug doet denken aan het meesterwerk Brave uit 1994. De toevoeging van klassieke instrumenten, zoals een Franse hoorn en een fluit, pakt verrassend goed uit; het geeft nummers als Fantastic Place en Season’s End nog wat meer diepgang dan de toch al fraaie originele versies. Naar verluidt werkt Marillion aan een nieuw album, tot die tijd valt er met deze plaat voldoende te genieten.

Marvin Dee Band – Changes

Soms komt alles samen waar je jaren aan gewerkt hebt. En hoewel de Marvin Dee Band reeds in een vol Paradiso speelde en het voorprogramma verzorgde voor de Dave Matthews Band, spreekt hij met de release van het album Changes zelf van een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière. Hij gooide alles op de schop, durfde gewaagde stappen te zetten en zocht én vond zijn eigen weg. Dat alles resulteert in een ronduit fraai album met 11 gevarieerde nummers die in genre uiteenlopen van ballad tot funk en van ontroerend tot catchy. Met als bindend sausje de frisse sound van de band, de meerstemmige zang en de scherpe hoek die in ieder nummer in meer of mindere mate schuilt. Aan alles hoor je de urgentie, het plezier en het vakmanschap waarmee Changes is gemaakt. Bandleider en zanger Marvin ontkomt er niet aan: hij moet zijn verhaal aan ons vertellen; hij zingt je met zo veel overtuiging en zeggingskracht toe dat alles wat hij zingt keihard binnenkomt. En dan is daar ook die fantastische band, de strakke productie en alle andere elementen die een album maken wat het is. Alles klopt aan Changes.

 

Bruce Soord – All this will be yours

De naam van Bruce Soord zal niet iedere lezer direct herkennen. Hij is de leadzanger van de Britse progrockband The Pineapple Thief, die al sinds 1999 albums uitbrengt. Na vier jaar lanceert de in Duitsland geboren Soord weer eens een soloalbum, All This Will Be Yours, dat nauwelijks raakvlakken kent met zijn werk met The Pineapple Thief. Belangrijkste verschil is het genre. Zijn band is van de ambachtelijke progrocksound en gaat prat op snerpende gitaren en razendsnel wisselende tempo’s, maar solo klinkt Soord een heel stuk rustiger. Soms tegen het saaie aan, dan gun je het album wat meer peper. Maar over het algemeen houdt Bruce Soord zich goed staande, met als hoogtepunten Our Gravest Threat Apart en One Day I Will Leave You. En waarmee hij je helemaal bij de les houdt, is zijn fijne stem. Geen album om jaren mee vooruit te kunnen, maar de komende weken blijft ie in de buurt liggen.

Knight Area – D Day

Ambitieus plan: een album maken rondom D-Day. Maar de Nederlandse rockband Knight Area, die dit jaar het 15-jarig bestaan viert met het zevende album, durfde het aan en doet dat ook nog eens erg kundig. Het album vangt aan met de speech van Dwight D. Eisenhower op 6 juni 1944 en verderop hoor je ook de speech van Winston Churchill op 8 mei 1945 over het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa. Knight Area benadert het onderwerp oprecht en vol eerbied. Muzikaal wint de symfonische band met progressieve rockinvloeden niet de originaliteitsprijs, daarvoor is het allemaal net iets te stereotiep, maar gezien het onderwerp, de beheersing van het instrumentarium en de ragfijne productie staat D-Day toch als een huis en zal het album zijn weg naar de liefhebbers van het genre zeker weten te vinden.

Trentemøller – Observe

Alweer 16 jaar geleden bracht Trentemøller zijn debuut-EP The Trentemøller EPuit, drie jaar later gevolgd door het prachtige The Last Resort. Anno nu presenteert de Deense DJ het album Observe, waar je keihard je best voor moet doen om het te doorgronden. Klinkt veel van zijn eerdere werk weliswaar melancholisch maar ook hoopvol, Observe staat bol van de zwaarmoedigheid. Hoofd omlaag en sombere gedachtes toelaten, daarvoor is dit nieuwe album de soundtrack. Uiteraard speelt de elektronica, in vele hoedanigheden, weer de hoofdrol, ook in de fraaie opener Cold Comfort waarmee je zo de achtergrond van een Deense detective kan vullen en op het wonderlijk golvende One Last Kiss To Remember verdrink je in weemoed en betovering. Eén keer luisteren is geen optie, pas na een keer of vier ‘vallen’ de songs op Observeen dan pas hoor je de kwetsbaarheid en de intrigerende geluiden van hoogwaardige composities.

Wouter Planteijdt – Bullhorn

Herinner je je het powerrock trio Sjako! uit Haarlem nog, de band rondom zanger/gitarist Wouter Planteijdt. Nadat het trio een muzikale rondreis had gemaakt om het jubileumalbum The 10th te vieren, besloot Planteijdt ook weer eens op eigen houtje een album op te nemen, samen met contrabassist Gerco Aerts en drummer Mischa Porte. Kennelijk nodig, want volgens Planteijdt lazerden de liedjes voor de nieuwe plaat Bullhorn uit het plafond van zijn werkkamer. Hoeveel urgentie moet je als muzikant voelen. Alle nummers werden live en akoestisch ingespeeld en dat is te horen. Alles wat je op Bullhorn hoort is dus echt, zonder dubs en dat maakt het album uiterst authentiek en relevant. Dat Planteijdt een begenadigd liedjesschrijver is, wisten we al, maar dat hij met minimale middelen en maximale inzet dit album de wereld in slingert, mogen we gerust een verademing noemen. Wees op je hoede voor verslaving, want na één draaibeurt smaakt Bullhorn naar meer en naar meer en naar meer.

Dit bericht is geplaatst op 19/09/2019. 1 reactie