Port of Call – Our body is like an ocean, it changes

Oorspronkelijk, zo mogen we de uitgaven van Port of Call toch wel noemen. De man achter deze naam is Pieter van Vliet; hij schrijft prachtige, hoekige, puntige liedjes die hij niet alleen mede produceert, maar die hij hier en daar ook begeleid op trombone. Het instrumentarium is verder behoorlijk uitgebreid: er is een accordeon te horen, een viool, een cello, drums, bass, soundscapes, een gitaar en een trompet. Het geeft het nieuwe album Our Body Is An Ocean, It Changes op de meeste momenten een melancholiek, orkestraal karakter. Zoals op het hoogtepunt Furies, een wonderschoon duet met de Amsterdamse singer-songwriter Sophie ter Schure. Laat je verder verrassen door twee instrumentale intermezzo’s, de eerste weemoedig langzaam, filmisch ook, en de tweede Kift-erig vrolijk. Het album eindigt in stijl (Conclusion: Light) met een dromerige ode aan de stilte. Dit nummer verliest de titel Hoogtepunt van het Album in een nek-aan-nekrace met Furies. Op het slotakkoord van deze tweede Port of Call-cd klinkt de snikkende stem van Pieter van Vliet op zijn best. De cd bevindt zich overigens in een zelf gestikt hoesje en telt in de eerste oplage slechts 500 exemplaren.

port-of-call

Advertenties

King Creosote – Astronaut meets appleman

Soms maakt het nauwelijks uit hoe een album muzikaal in elkaar steekt, omdat een bepaald element ervan je tot in de diepste vezels van je lijf raakt. Zo is dat met King Creosote, het alter ego van Kenny Anderson. Het gaat om de stem van de Schot, die met speels gemak wedijvert met magistrale schilderijen, veelgeprezen gedichten en de meest ontroerende beeldhouwwerken. En, hoewel je op het nieuwe album Astronaut Meets Appleman dus negen vocale kunststukken krijgt, groeit ook de impact van de muziek per luisterbeurt. Net als op eerdere albums (met name vanaf 2011 met Diamond Mine, het breed bejubelde album met Jon Hopkins) kiest Anderson succesvol voor diepgang in de melodie, spanning in de opbouw én creativiteit. Geniet van het lieflijke Peter Rabbit Tea, een herhaaldelijk door een kleuter uitgesproken titel op een ontroerende melodie of van het dik zeven minuten durende openingslied You Just Want: loom slepend, bonkend basje, vrouwenstem en natuurlijk… ja natuurlijk, die stem van Anderson grijpt je bij de strot, tot en met het laatste nummer, het bloedstollend mooie, minimalistische Rules Of Engagement. Prachtplaat.

king-creosote-astronaut-meets-appleman-2

iET – Clarity

Achter iET gaat de Rotterdamse singer-songwriter Lisa van Viegen schuil. Haar bekendheid beperkt zich nog tot een select gezelschap liefhebbers, maar haar tweede album zou de aanhang wel eens flink kunnen vergroten. Na de release van twee in haar keuken (!) opgenomen EP’s, bracht iET in 2014 het door Russell Elevado (Alicia Keys, Roberta Flack) geproduceerde So Unreal uit, een bonte kakofonie van geluiden en stijlen. Voor het tweede album Clarity schreef de multi-instrumentaliste iET de nummers deels op onverwachte instrumenten, zoals de contrabas en de lapsteel gitaar. Het album gaat over het afbreken van de muren om ons heen, het loslaten van je verleden en het besef dat ieder mens uniek is. Clarity valt vooral op door de fraaie liedjes, zoals het titelnummer, dat a capella begint (warme stem) en daarna zacht en intens lichte muzikale begeleiding krijgt van gitaar, piano en drums. Het vormt de opening van een fraaie plaat met zorgvuldig gemetselde liedjes die het vooral in de late avonduurtjes volledig tot zijn recht komen. Alle ogen en oren gericht op iET.

Sofie Winterson – Wires

Herinner je je Propaganda nog? De naam van deze Duitse synthpopgroep uit de jaren 80, onder meer bekend van de wereldhit Duel, nestelt zich onmiddellijk in het hoofd bij het luisteren naar Wires van Sofie Winterson. Achter deze internationale naam gaat Sofie van Dijck uit Amsterdam schuil, de ex-zangeres van The Souldiers, de popgroep die het tot huisband schopte bij De Wereld Draait Door. Winterson gooit het solo over een totaal andere boeg. Na de EP Your Eyes uit 2012 lanceert ze nu Wires, een album dat vraagt om even door te bijten. Maar na meerdere luisterbeurten ontvouwt zich een album dat de moeite waard is. Wires barst van de intrigerende melodielijnen (met als hoogtepunt het meeslepende, instrumentale Tennin), alhoewel die soms verborgen liggen achter een muur van jaren 80-elektronica. Dat noemde je 30 jaar geleden overgeproduceerd, maar Winterson komt er anno 2014 mee weg. Behalve het eerdergenoemde Tennin verdienen het snerpende Better Than I Did Before en het sprookjesachtige Lost extra aandacht. Er rest één vraag: is het album gevarieerd genoeg? Want meer van hetzelfde ligt op de loer en Winterson neemt met deze muziek een risico. In feite lanceert ze met Wires oude wijn in nieuwe zakken, maar ze steekt haar nek uit en verdient vooralsnog het voordeel van de twijfel.

Lamb – Backspace unwind

De Britse band Lamb begon in 1996 met het titelloze debuutalbum, maakte daarna nog zes prima platen en ging in 2004 uit elkaar. Na een adempauze van maar liefst vijf jaar sloeg de band terug met het prachtige album 5. Nu, drie jaar later, presenteert Lamb het achtste album: Backspace Unwind. Er is weinig veranderd ten opzichte van de zeven eerdere platen. Nog altijd voert de elektronica de boventoon en tijdens ieder nummer blijf je je verbazen over de verschillende, soms krankzinnige en lichtelijk overdreven geluidjes. Want soms leiden die piepjes en bliepjes af, omdat ze afbreuk doen aan de melodie. Ook terug: op deze nieuwe plaat ligt de melancholie opnieuw altijd en overal nadrukkelijk op de loer, bijvoorbeeld in Nobody Else (met een heerlijk soulvol sausje) en vooral in het fraaie miniatuurtje Doves & Ravens, een mijlpaal, een kroon op het werk van Lamb. Verder is Backspace Unwind weer een triphop gerelateerd album waarop de vier muzikanten en producer Andrew Barlow de onderste steen boven krijgen in hun onverminderde zoektocht naar een mix van melodie en elektronica.

Judy Blank – When the storm hits

Hoe meer ik me verdiep in Nederlandse singer-songwriters, hoe meer ik me realiseer dat ons land barst van het talent. Daar is niet alleen het tv-programma ‘De beste singer-songwriter van Nederland’ van Chiel Beelen debet aan. Zeker niet, er spelen dagelijks een berg onontdekte singer-songwriters het eelt van hun vingers. Maar het programma helpt soms wel de krenten uit de pap boven water te krijgen. Zoals in het geval van Judy Blank. Zij deed mee in 2013, het jaar dat Michaël Prins won en veroverde toen al de harten van de kijkers. Inmiddels is de jonge, Rotterdamse zangeres en liedjesschrijver uitgegroeid tot een volwassen muzikant en het bewijs daarvan levert ze met haar debuutalbum When The Storm Hits. Het grote publiek maakte al kennis met Codarts-studente Blank via het meeslepende Foolish Child, dat de opmaat vormt voor negen nieuwe nummers die de kwaliteitswens met overmacht inwilligen. Zwoel, jazzy, heupwiegend en altijd met de nadruk op de pakkende melodie, zonder dat de songs uitmonden in music for the millions. Judy Blank heeft haar rijke talent in no time ontwikkeld en dat maakt haar een singer-songwriter om nadrukkelijk in de gaten te houden. When The Storm Hits is haar eerste mijlpaal. Een geweldige plaat.

Jyoti Verhoeff – Riven | Full Moon – Dark moon

Zelden zo’n ambitieus album gehoord als het officiële debuut Riven | Full Moon – Dark Moon van singer-songwriter Jyoti Verhoeff. Deze finalist van De Grote Prijs van Nederland 2013 verpletterde ons vorig jaar met de EP Phoenix en de dromerige, neoklassieke sound keert in een nog donkerder vorm terug op Riven | Full Moon – Dark Moon. Advies 1: lichten uit, oren op steeltjes, stem op mute. Start met cd Dark Moon en val van de ene aangename verbazing in de andere. Je gaat ruim een half uur op reis langs indrukwekkende en spraakmakende landschappen van over de hele wereld. Afwisselend broeierig warm en welkom verfrissend. Schijf twee Full Moon opent met een magistrale, ingetogen cellosolo van Verhoeff’s vaste begeleider en klassiek geschoolde Maya Friedman, Verhoeff zelf pakt over op de grand piano. Het samenspel dat daarna ontstaat, verkent de grenzen van de perfectie. Een symfonie van bijna een uur die per draaibeurt groeit, ook al is de eerste keer al indrukwekkend. Dat Jyoti Verhoeff ambitieus is en niet van half werk houdt, wisten we al: onlangs presenteerde ze deze cd in Paradiso met een groot orkest en koor. En ook aan het fraaie artwork van Riven | Full Moon – Dark Moon is alle aandacht besteed. We zijn een parel rijker en daarom advies 2: luisteren en kopen, al gaat dat laatste vast vanzelf.