Klone – Le grande voyage

Doommetal. Anathema. Symfonische rock. Zomaar wat termen die te binnen schieten wanneer je het nieuwe album van Klone luistert. Want de Franse, voormalige atmosferische rockers begonnen hun loopbaan net na de eeuwwisseling met een overdosis pokkenherrie van het somberste soort. Plaat na plaat zocht het trio steeds meer de melodie, op weg naar melodische luistermuziek in plaats van vier containers betonblokken die van een vrachtwagen vallen. Het transitieproces van Klone verliep ongeveer in hetzelfde tempo als van labelgenoten Anathema. En nu, in 2019, lijkt het pad voltooid en krijgt én verdient Klone eindelijk het stempel symfonische rock. En dan ook nog eens van een ingetogen soort. Eigenlijk is Le Grande Voyage een ode aan de symfonische ballade; het tempo blijft laag, de tempowisselingen zijn minimaal en nagenoeg nergens gaat het gas erop. Maar onder de streep rest een wonderschoon album, keer op keer ontdek je een nieuwe laag en van de stem van Yann Ligner kun je als liefhebber van het genre alleen maar dromen. Het duurde een jaar of 15, maar met dit album heeft Klone de potentie een blijvertje te zijn in de symfonische rock.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s