Geluid vergalt concert Keane

Met nagels over piepschuim krassen. Een geluid om beide oren voor af te sluiten. Bij het concert van Keane, in de HMH, gebeurde iets met hetzelfde effect. Tijdens het nummer Somewhere only we know zette pianist Tim Rice-Oxley een toon hoger in dan zanger Tom Chaplin en dat bezorgde akelige koude rillingen. Erger nog: niemand corrigeerde de kwelling. Het duurde voort tot de laatste noot. Waarom grijpt niemand in? Begin desnoods opnieuw! Altijd beter dan vier minuten luisteren naar een krassende valse viool. Een behoorlijke smet, op een avond dat er sowieso ongelukkige keuzes zijn gemaakt met het geluid. De schelheid suist nog na in de oren en haalt de kwaliteit en de ervaring van het concert omlaag, terwijl er zeker momenten zijn dat Keane zich van zijn beste kant laat zien. Energiek tonen de vier bandleden zich van hun allerbeste kant. Met name zanger Tom Chaplin rent van de ene kant van het podium naar de andere en oogt bijzonder fit en goed in zijn vel.

Het lijkt de revancheavond van de zanger en van de carrière van de band te moeten worden. Want na het uiterst geslaagde en succesvolle debuut Hopes and Fears raakte Keane groeiend aan lager wal en werd de muzikale verrassing, en daarmee de loopbaan van de band, eigenlijk steeds minder. Alle experimentele pogingen om het debuut te evenaren of te overtreffen liepen op weinig tot niets uit en vriend en vijand hanteerden vlijmscherpe messen om de band ruw te fileren. Op het moment dat Keane in de luwte zat om aan nieuw materiaal te werken, kwamen de slachters op adem voor een nieuwe frontale aanval. Maar de wapens konden terug in het magazijn, want Keane dwong met hun meest recente album Strangeland een aandachtig luisterend oor af. Het laatste album staat centraal tijdens het concert in megastal HMH. Nummers als You are young, The starting line, Silenced by the night en Souvereign light cafe klinken overtuigend en oprecht en verraden de niet geringe capaciteiten van de band. Maar ook in ouder materiaal klinkt Keane als herboren, vooral in het opzwepende Spiraling en de melancholieke hartenbrekers A bad dream en hoogtepunt Bedshaped. Des te jammer dat het geluid en dat ene megavalse nummer diepe sporen nalaten op de avond.

Een kritische noot die voorbij lijkt te gaan aan de tot de nok uitverkochte HMH. Handen in de lucht, klappen, juichen, glunderen bij de woorden van Chaplin (“So nice to be back in Amsterdam”), zwijmelen bij de ballads. Er lijkt geen maat op het humeur van het publiek. Hoewel, tijdens de drie toegiften lopen aardig wat mensen weg. Maar dat zou kunnen zijn omdat ze de trein moeten halen of de file in de parkeergarage willen ontwijken. Aan het eind maal ik over die ene prangende vraag: hoe had ik het concert ervaren met goed geluid? Na een nacht slapen weet ik het: dan had deze review een stuk minder zuur en positiever uitgevallen.

One thought on “Geluid vergalt concert Keane

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s