White Lies – To lose my life (deluxe)

Het is op de kop af tien jaar geleden dat White Lies To Lose My Life uitbracht en we herinneren ons de grote impact daarvan. De Britse band profiteerde in die tijd optimaal van de grote successen van Editors en Interpol, voegde daar een eigen geluid aan toe, overtuigde vervolgens pers en publiek met jubelende kritieken en speelde vanuit het niets in heel Europa festivalterreinen vol. Het grote debuutsucces brokkelde de jaren erna langzaam af en nu de muzikale carrière van het trio rond zanger Harry McVeigh in een impasse is geraakt, grijpt de band terug op het prille succes van het geweldige To Lose My Life met een luxe heruitgave. Behalve het overtuigende originele album betekent dat een extra album met b-sides, (onuitgebrachte) demo’s en live-opnames, inclusief een geslaagde remix van Nothing To Give door M83. Het luisteren van het dubbelalbum geeft het vertrouwen dat White Lies binnenkort ineens tevoorschijn komt met een nieuw topalbum.

Tindersticks – No treasure but hope

Tindersticks bestaat al sinds 1991 en in de tussentijd is er eigenlijk niet zo veel veranderd, er valt slechts hier en daar een minimale koerswijziging te bespeuren. Enerzijds is dat knap, aan de andere kant ligt de verzadiging bij de luisteraar op de loer. De specifieke manier van zingen van bandleider Stuart A. Staples lijkt die gedachte alleen maar te versterken. Toch lukt het de Britse popgroep, zoals tot nu toe steeds, om weer een ijzersterk album af te leveren: No Treasure But Hope. Geheel volgens het Tindersticks-recept van de laatste 10, 11 jaar: de meeste nummers in een driekwartsmaat en met literaire teksten en de licht mompelende stem van Staples. Vaak zwaar en melancholisch, maar zonder al te veel scherpe randjes. Laten we het ‘ballroomblues’ noemen. Misschien deze keer iets ingetogener, met uitzondering van See My Girls, waarop Tindersticks een beetje het gaspedaal intrapt. Met de fraaie opener For The Beauty en Carousel zet de band de toon voor een heerlijke zondagochtendplaat.

 

Cigarettes After Sex – Cry

In een platenzaak in Rotterdam klonk muziek. Logisch. Het klonk lijzig, bezwerend, dromerig en bevatte bovenal prachtige melodieën. Wie was het? Het bleek te gaan om het titelloze debuutalbum van Cigarettes After Sex en dat is toch eigenlijk meer de naam voor een punk- of metalband. Hoe dan ook: pats boem, ik ging om. Aanschaf was onvermijdelijk. En nu nog draait het album overuren en daarom keek ik vol verwachting uit naar de opvolger van deze Amerikaanse dreampopband rondom bandleider Greg Gonzalez. Het goede nieuws is: eigenlijk is er op Cry niets veranderd, hoewel deze wetenschap zomaar had kunnen omslaan in ‘meer van hetzelfde’. En het is ook best spannend hoe de band de komende albums gaat vormgeven, want dan ligt de sleur wel degelijk op de loer, zo eerlijk moeten we zijn. Gelukkig is daar op Cry dus totaal nog geen sprake van. Negen nummers lang voert Cigarettes After Sex je langs oogstrelende landschappen, waarbij je dagelijkse-sleur-gedachtes als sneeuw voor de zon verdwijnen. Welk moment van de dag je ook kiest om het album te draaien, het onthaast, kleurt het moment en tovert een allesomvattende glimlach op je gezicht. Met titels als You’re The Only Good Thing In My Life, Don’t Let Me Go en Falling In Love gaat Cigarettes After Sex niet op voor de Nobelprijs voor de Literatuur, maar dat is meer voor de kniesoren onder ons. Want samen met het debuutalbum compenseert de band het ruimschoots met een nieuwe sound in een adembenemende uitvoering.

Mevrouw Tamara – In je hoofd

Mevrouw Tamara kennen we van haar deelname aan het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland in 2012. Sindsdien ontwikkelde de Utrechtse muzikante zich gestaag tot een singer-songwriter die haar eigen weg kiest en zich niet laat leiden door de waan van de dag. Daarvan is haar nieuwe album In Je Hoofd een sprekend voorbeeld. Tamara van Esch, want zo heet ze in het echt, dook in de hoofden van mensen die mentaal in de knoop zitten. Een zoektocht met tien prachtige songs als resultaat die bijvoorbeeld gaan over autisme (Error In Je Hoofd), depressie (Jij Fantaseert Liever) en de grenzen in een relatie (Tot Aan). Een kluisterplaat, mysterieus en intiem, die je laag voor laag ontdekt. Zowel tekstueel als muzikaal, waaraan Mevrouw Tamara hoorbaar alle aandacht heeft besteed en waarin ze blijft zoeken naar nieuwe wegen. Een kunstwerkje om te koesteren.

Josienne Clarke – In all weather

Het solodebuutalbum van Josienne Clarke is een explosie aan bijzondere ervaringen. Een overdonderende muzikale traktatie vol weemoed en melancholie. Natuurlijk kenden we haar reputatie als helft van het duo Josienne Clarke en Ben Walker, met wie ze in 2013 muzikaal meesterlijk voor de dag kwam met het album Fire And Fortune. Nu is er dus In All Weather en daar ben je de komende weken (maanden, jaren?) wel even zoet mee. In 13 zinderende songs neemt Josienne Clarke je mee op een avontuurlijke zeilreis door alle types weer, een metafoor voor het leven, zonder een sprankje pathetiek. Door de oprechtheid waarmee Clarke je tegemoet zingt, waarmee ze je confronteert met de fraaiste melodielijnen en waarmee ze alle overtollige ballast overboord heeft gegooid is de finish van het album reden om razendsnel de repeatknop in te drukken. En daarna nog een keer.

Marillion – With friends from the Orchestra

De productiviteit van Marillion is ongekend. Knipper twee keer met je ogen en er ligt weer een nieuwe release voor je neus. Om de zoveel jaar is dat nieuw materiaal, maar veel vaker een variatie op eerdere uitgaves. De Britse progrockers houden graag de aandacht van hun fans vast, maar het gevaar van overexposure ligt op de loer. Dat je op een gegeven moment denkt: nu weten we het wel. Het recente album With Friends From The Orchestra vormt daar dan weer een uitzondering op, want de band is in topvorm. Samen met het In Praise Of Folly String Quartet speelt Marillion negen nummers van oudere albums met een intensiteit die terug doet denken aan het meesterwerk Brave uit 1994. De toevoeging van klassieke instrumenten, zoals een Franse hoorn en een fluit, pakt verrassend goed uit; het geeft nummers als Fantastic Place en Season’s End nog wat meer diepgang dan de toch al fraaie originele versies. Naar verluidt werkt Marillion aan een nieuw album, tot die tijd valt er met deze plaat voldoende te genieten.

Marvin Dee Band – Changes

Soms komt alles samen waar je jaren aan gewerkt hebt. En hoewel de Marvin Dee Band reeds in een vol Paradiso speelde en het voorprogramma verzorgde voor de Dave Matthews Band, spreekt hij met de release van het album Changes zelf van een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière. Hij gooide alles op de schop, durfde gewaagde stappen te zetten en zocht én vond zijn eigen weg. Dat alles resulteert in een ronduit fraai album met 11 gevarieerde nummers die in genre uiteenlopen van ballad tot funk en van ontroerend tot catchy. Met als bindend sausje de frisse sound van de band, de meerstemmige zang en de scherpe hoek die in ieder nummer in meer of mindere mate schuilt. Aan alles hoor je de urgentie, het plezier en het vakmanschap waarmee Changes is gemaakt. Bandleider en zanger Marvin ontkomt er niet aan: hij moet zijn verhaal aan ons vertellen; hij zingt je met zo veel overtuiging en zeggingskracht toe dat alles wat hij zingt keihard binnenkomt. En dan is daar ook die fantastische band, de strakke productie en alle andere elementen die een album maken wat het is. Alles klopt aan Changes.