Ellen ten Damme & The Magpie Orchestra- Casablanca

Ellen ten Damme houdt er de laatste jaren van een stad als uitgangspunt te nemen voor haar theatershows en albums. Na eerder Berlijn en Parijs muzikaal in het zonnetje te hebben gezet, schijnt ze nu haar licht op de Marokkaanse stad Casablanca. Samen met The Magpie Orchestra neemt ze je mee op een reis van Franstalige songs (op het Nederlandstalige God Is Liefde na) en ze doet dat met aanstekelijke overtuiging en ongebreideld vakmanschap. Wanneer Ellen ten Damme een song onder handen neemt, krijgt het een eigen ziel. En dan maakt het niet uit of ze Non Non Rien n’a changé van Les Poppys zingt Hier encore van Charles Aznavour of Voici Les Clés van Gerard Lenorman, alles klinkt even oprecht en indringend. Wie van haar muziek houdt, moet ook even langs een theater, want behalve een begenadigd zangeres is Ellen ten Damme ook een uitstekende performer. Prachtplaat.

Nightwish – Decades: Live in Buenos Aires

Eerlijk zeggen: wie kende de band Nightwish voordat zangeres Floor Jansen meedeed aan het tv-programma De Beste Zangers? Toch draait de symfonische heavy metalband al sinds 1996 mee. Maar sinds het programma explodeerde de bekendheid. En terecht, zo blijkt ook weer uit het album Live in Buenos Aires, waarop alle bijzondere facetten van de band samenkomen. Natuurlijk is daar de loepzuivere stem van onze ‘eigen’ Floor Jansen, maar ook de beheersing van de elementen die dit genre zo speciaal maken: dreunende drums, gierende powergitaren en regelmatige tempowisselingen. Nightwish steekt op dit album in uitstekende vorm, biedt voldoende ruimte in al het geweld om af en toe op adem te komen en toont aan een vooraanstaande rol te spelen in het genre. Als hoogtepunten gelden Wish I Had An Angel, Deep Silent Complete en een wervelende, bloedstollend mooie live-versie van Dead Boy’s Poem. De maar liefst 21 nummers tellende registratie verschijnt als 3LP, cd en dvd.

White Lies – To lose my life (deluxe)

Het is op de kop af tien jaar geleden dat White Lies To Lose My Life uitbracht en we herinneren ons de grote impact daarvan. De Britse band profiteerde in die tijd optimaal van de grote successen van Editors en Interpol, voegde daar een eigen geluid aan toe, overtuigde vervolgens pers en publiek met jubelende kritieken en speelde vanuit het niets in heel Europa festivalterreinen vol. Het grote debuutsucces brokkelde de jaren erna langzaam af en nu de muzikale carrière van het trio rond zanger Harry McVeigh in een impasse is geraakt, grijpt de band terug op het prille succes van het geweldige To Lose My Life met een luxe heruitgave. Behalve het overtuigende originele album betekent dat een extra album met b-sides, (onuitgebrachte) demo’s en live-opnames, inclusief een geslaagde remix van Nothing To Give door M83. Het luisteren van het dubbelalbum geeft het vertrouwen dat White Lies binnenkort ineens tevoorschijn komt met een nieuw topalbum.

Tindersticks – No treasure but hope

Tindersticks bestaat al sinds 1991 en in de tussentijd is er eigenlijk niet zo veel veranderd, er valt slechts hier en daar een minimale koerswijziging te bespeuren. Enerzijds is dat knap, aan de andere kant ligt de verzadiging bij de luisteraar op de loer. De specifieke manier van zingen van bandleider Stuart A. Staples lijkt die gedachte alleen maar te versterken. Toch lukt het de Britse popgroep, zoals tot nu toe steeds, om weer een ijzersterk album af te leveren: No Treasure But Hope. Geheel volgens het Tindersticks-recept van de laatste 10, 11 jaar: de meeste nummers in een driekwartsmaat en met literaire teksten en de licht mompelende stem van Staples. Vaak zwaar en melancholisch, maar zonder al te veel scherpe randjes. Laten we het ‘ballroomblues’ noemen. Misschien deze keer iets ingetogener, met uitzondering van See My Girls, waarop Tindersticks een beetje het gaspedaal intrapt. Met de fraaie opener For The Beauty en Carousel zet de band de toon voor een heerlijke zondagochtendplaat.

 

Cigarettes After Sex – Cry

In een platenzaak in Rotterdam klonk muziek. Logisch. Het klonk lijzig, bezwerend, dromerig en bevatte bovenal prachtige melodieën. Wie was het? Het bleek te gaan om het titelloze debuutalbum van Cigarettes After Sex en dat is toch eigenlijk meer de naam voor een punk- of metalband. Hoe dan ook: pats boem, ik ging om. Aanschaf was onvermijdelijk. En nu nog draait het album overuren en daarom keek ik vol verwachting uit naar de opvolger van deze Amerikaanse dreampopband rondom bandleider Greg Gonzalez. Het goede nieuws is: eigenlijk is er op Cry niets veranderd, hoewel deze wetenschap zomaar had kunnen omslaan in ‘meer van hetzelfde’. En het is ook best spannend hoe de band de komende albums gaat vormgeven, want dan ligt de sleur wel degelijk op de loer, zo eerlijk moeten we zijn. Gelukkig is daar op Cry dus totaal nog geen sprake van. Negen nummers lang voert Cigarettes After Sex je langs oogstrelende landschappen, waarbij je dagelijkse-sleur-gedachtes als sneeuw voor de zon verdwijnen. Welk moment van de dag je ook kiest om het album te draaien, het onthaast, kleurt het moment en tovert een allesomvattende glimlach op je gezicht. Met titels als You’re The Only Good Thing In My Life, Don’t Let Me Go en Falling In Love gaat Cigarettes After Sex niet op voor de Nobelprijs voor de Literatuur, maar dat is meer voor de kniesoren onder ons. Want samen met het debuutalbum compenseert de band het ruimschoots met een nieuwe sound in een adembenemende uitvoering.

Mevrouw Tamara – In je hoofd

Mevrouw Tamara kennen we van haar deelname aan het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland in 2012. Sindsdien ontwikkelde de Utrechtse muzikante zich gestaag tot een singer-songwriter die haar eigen weg kiest en zich niet laat leiden door de waan van de dag. Daarvan is haar nieuwe album In Je Hoofd een sprekend voorbeeld. Tamara van Esch, want zo heet ze in het echt, dook in de hoofden van mensen die mentaal in de knoop zitten. Een zoektocht met tien prachtige songs als resultaat die bijvoorbeeld gaan over autisme (Error In Je Hoofd), depressie (Jij Fantaseert Liever) en de grenzen in een relatie (Tot Aan). Een kluisterplaat, mysterieus en intiem, die je laag voor laag ontdekt. Zowel tekstueel als muzikaal, waaraan Mevrouw Tamara hoorbaar alle aandacht heeft besteed en waarin ze blijft zoeken naar nieuwe wegen. Een kunstwerkje om te koesteren.

Josienne Clarke – In all weather

Het solodebuutalbum van Josienne Clarke is een explosie aan bijzondere ervaringen. Een overdonderende muzikale traktatie vol weemoed en melancholie. Natuurlijk kenden we haar reputatie als helft van het duo Josienne Clarke en Ben Walker, met wie ze in 2013 muzikaal meesterlijk voor de dag kwam met het album Fire And Fortune. Nu is er dus In All Weather en daar ben je de komende weken (maanden, jaren?) wel even zoet mee. In 13 zinderende songs neemt Josienne Clarke je mee op een avontuurlijke zeilreis door alle types weer, een metafoor voor het leven, zonder een sprankje pathetiek. Door de oprechtheid waarmee Clarke je tegemoet zingt, waarmee ze je confronteert met de fraaiste melodielijnen en waarmee ze alle overtollige ballast overboord heeft gegooid is de finish van het album reden om razendsnel de repeatknop in te drukken. En daarna nog een keer.