Puntje van je stoel en brandende tranen

De Rotterdamse singer-songwriter iET overviel pers en publiek vorig jaar met het indrukwekkende album Clarity, dat gaat over het afbreken van de muren om ons heen, het loslaten van je verleden en het besef dat ieder mens uniek is. De afgelopen maanden ontwikkelde iET dat idee door en die zoektocht leidt tot de voorstelling Clarity, die eerder als volledige show vijf dagen in het Rotterdamse theater Walhalla stond en die de komende tijd meereist op de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam. Een theatrale voorstelling met audio, video en dans van Yoko Ono Haveman en Francesco Curci, in samenwerking met Conny Janssen Danst.

Wat volgt is een adrenalinestoot voor je zintuigen. Een ingetogen speltakel vol liefde en aandacht voor het publiek. iET opent met het bespelen van kleine Afrikaanse instrumenten, verlicht door minischemerlampen, verspreid over het podium. Met dezelfde ontroerende toewijding speelt ze ook gitaar, keyboard en trompet. Gitarist Budy Mokoginta bespeelt vol overtuiging en passie een half uur lang zijn instrument, soms tokkelend, dan weer met een geremde aanslag. Niet op het podium, maar wel in een vooraanstaande rol is ook filmmaker en choreograaf David Bellotta nadrukkelijk betrokken bij de voorstelling. Er is op het podium overigens zo veel te zien, dat je de beelden op een oude televisie uit het oog verliest.

iET

Hoogtepunt van deze uitverkochte voorstelling Clarity op de Parade is de zoenscène van de dansers, bedacht door de eerder genoemde David Bellotta. Terwijl iET haar engelenstem in volle glorie gebruikt, Budy in extase opgaat in zijn elektrische gitaar en drummer Mark Schilders hen fluisterstil begeleidt, smelten de twee dansers met hun lippen samen en laten elkaar zo’n 2,5 minuut niet meer los, in gedempt licht, rondlopend en bewegend met hun hele lichaam over het podium. Een rake metafoor voor niet kunnen loslaten. Langzaam valt je mond open, je houdt de adem in, kruipt zo ver mogelijk op het puntje van je stoel en de tranen branden achter je oogkas. Een waar kunststukje, dat zich diep in je emoties boort. Een ode aan de liefde.

In feite kent Clarity louter hoogtepunten, want alle aandacht blijft onverdeeld gevestigd op wat er op het podium gebeurt, ondanks de potentiële afleiding van buitengeluid. Het is prachtig om te zien hoe alleen audio – het album Clarity – zich kan verrijken door er video en livedans aan toe te voegen. Daarmee kun je de plank natuurlijk ook misslaan, maar het is iET, haar muzikanten, choreograaf en dansers onmiskenbaar gelukt om er een magistrale eenheid van te maken.

 

Advertenties

Downriver Dead Men Go – Tides

Het muziekgenre progrock lijkt anno 2016 nog slechts het speelveld van Steven Wilson en zijn verschillende gedaantes en een serie bands die onder contract staan bij het platenlabel Kscope, zoals Pineapple Thief en Anathema. Maar ook in Nederland koestert een aantal bands deze muzieksoort. Zoals Downriver Dead Men Go met het album Tides. Een verzameling bloedmooie melodieën, die, wanneer je dan toch een vergelijking moet trekken, het meest in de buurt komen van Nosound, een van de kindjes van Steven Wilson. Loom, af en toe een kleine versnelling, dromerig en zweverig in de goede zin van het woord. Een muzikaal rustpunt, zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt. Vooral het aangrijpende Never Change, met de minimalistische pianomelodie, haalt het beste uit de band naar boven. Downriver Dead Men Go maakt van Nederland weer een relevant progrockland.

downriver

Nessi Gomes – Diamonds & demons

Het debuut van de Britse singer-songwriter Nessi Gomes, Diamons & Demons, roept aanvankelijk enige verwarring op. De biografie rept namelijk over fado folk met Britse progressieve, moderne inspiratie. Tja, het is een stempel, maar hoe klinkt dat in de praktijk? Verbazingwekkend goed en na wat luisterbeurten wordt steeds meer duidelijk wat de omschrijving betekent. Denk aan een mix van Christina Branco en Ane Brun; niet alleen muzikaal, maar ook qua stem haalt Nessi Gomes het beste van beide muzikanten naar boven. Met een rijke instrumentele bezetting, onder meer viool, cello, klokkenspel en waira (een etnisch windinstrument), krijgt het album direct grip op je en dat zakt niet meer in. Hoogtepunten zijn het indringende titelnummer (een duet met Sam Lee), het warme Falling Birds en vooral de meeslepende balladwals All Related met de fraaie samenzang.

nessi-gomes

Steven Wilson – Transience

Een verzamelalbum met een persoonlijk tintje, dat is Transience van de productieve progrocker Steven Wilson. Verspreid over 13 jaar (2002-2015) selecteerde hij voor dit album zijn meest toegankelijke nummers, vooral, zegt hij zelf, om zijn skills als songwriter te etaleren zonder de ‘last’ van een conceptplaat. Transience volgt op zijn grootste commerciële succes tot nu toe: Hand. Cannot. Erase uit 2015. Is Wilson bezig met een zakelijke knieval, of wil hij onderzoeken wat de levensvatbaarheid van de progrock nog is? Wil hij een jongere generatie kennis laten maken met muziek die veelal het stempel ouwelullenmuziek krijgt? Hoe dan ook, Transience is een verzameling fraai werk van de man die tevens furore maakt met onder andere Porcupine Tree en Blackfield. De weemoed van de nummers snijdt door de ziel, vrijwel steeds weet hij je diep te raken met virtuoos gitaarspel, onverwachte ritmes en kippenvelmelodieën. Daarin is hij de onbetwiste meester van de hedendaagse progrock. Significant Other bijvoorbeeld is bloedstollend mooi en verdient een vooraanstaande plek in de progrockeregalerij, evenals het ontroerende Happy Returns. Soms vliegt hij uit de bocht (Harmony Korine en The Pin Drop), maar meestal houdt Wilson de voet op de rem. Een prima verzameling voor de liefhebber, een uitstekende kennismaking voor de niet-kenners.

transience

Dandelion – Everest

Akoestische folk, countryfunk, melodische pop, ingetogen songwritersmateriaal en snoeiharde rockuitspattingen. Nee, dit is niet de omschrijving van de genres in de Top 2000, maar van het debuutalbum Everest van de Volendamse band Dandelion. Meteen maar ter zake: het is een debuut om van te watertanden, met een achtbaan aan emoties. Je bent bijvoorbeeld net bekomen van de zweverige opener A Minute Full Of Laughter of de band zet je prettig op het verkeerde been met de potentiële radiohit Year of ’51. Jammer dat Dandelion zelf dweept met een aantal bekende inspiratiebronnen, want door het lezen van die namen ga je afgeleid luisteren. Nergens voor nodig, want Everest heeft de kracht en de kwaliteit in zich om volledig op eigen benen de weg naar de luisteraar te vinden en hem/haar te overtuigen. Want luister maar eens naar de fraaie harmonieuze samenzang in het wonderschone Stranger of de groovy funk van Riverman. En het gaat van funky gitaargeweld op Antwerp Blue tot de allesomvattende afsluiter Finnegans Wake. Zelden viel je vaker van de ene aangename muzikale verrassing in de andere. Klasse plaat.

dandelion

Moddi – Unsongs

De Noorse singer-songwriter Pal Moddi Knutsen reisde de hele wereld over, op zoek naar de verhalen rondom controversiële songs. Hij belandde onder meer in China, Israel, Algerije, Chili, Vietnam en Palestina en vond songs die minimaal leidden tot een boycot. Uiteindelijk keerde de Noor met 12 songs terug naar zijn vaderland om ze naar zijn eigen hand te zetten en het resultaat Unsongs is niets minder dan briljant. De geloofwaardigheid en oprechtheid sijpelen uit de speakers. Luister maar eens naar Kate Bush’ Army Dreamers, waar Moddi een indringend en tijdloos nummer van maakt en waar de impact van de tekst je rechtstreeks terugvoert naar 1982, toen Engeland en Argentinië om de Falklandeilanden streden. De diepgewortelde frustratie die Kate Bush tergend ironisch in dit nummer verwerkte, weet Moddi in 2016 subtiel uit te vergroten tot pijnlijk voelbare emotie. Uiteraard krijgt ook Pussy Riot groots aandacht op het album. De damespunkband van wie een kritisch lied over Poetin zelfs leidde tot een gevangenisstraf. Moddi maakt van Punk Prayer een wanhoopskreet, een terechte schreeuw om aandacht voor een levensgroot maatschappelijk probleem. Indrukwekkend zijn ook Where Is My Vietnam? en het slotstuk Oh My Father, I Am Joseph, een ontroerende aanklacht van de Palestijn Maymoud Darwish. Muzikaal vindt Moddi zichzelf op dit nieuwe album niet opnieuw uit, maar net als op zijn eerdere officiële albums Florigraphy en Set The House On Fire kraakt hij de emotiecode tot op het bot.

moddi

The TS Eliot Appreciation Society – Turn it golden

The T.S. Eliot Appreciation Society, geweldige naam, maar in al zijn grootsheid ‘slechts’ de alias van muzikant en songschrijver Tom Gerritsen uit Utrecht. Een muzikale reiziger, die zijn beperkte zangkwaliteiten ruimschoots compenseert met uitdagende, verhalende liedjes. Hij deed daar in 2014 getuige van middels de debuutplaat A New History en nu, drie jaar later, voegt hij er een diepere laag aan toe met het fraaie Turn It Golden. Waar Gerritsen’s The T.S. Eliot Appreciation Society op de eerste plaat zwaar leunde op die typische, Amerikaanse folk, ontdekt hij op dit tweede album de kant van de country, overigens zonder dat de folk helemaal uit het oor verdwijnt. Ondersteund door ingetogen drums, saxofoon, piano en achtergrondzang is dit zo’n plaat die je intens blij maakt. Niet dat er een vrolijk nummer op staat, welnee, maar het is de combinatie van de verhalende tekst en de vaak minimale muziek die een glimlach op je gezicht tovert. Zoals ook Bonnie Prince Billy dat kan. Turn It Golden verrast, verblijdt, overmant en verdient een ereplaats. De plaat openbaart de hoogstaande kwaliteiten van muziekmaker en verhalenverteller Tom Gerritsen.

ts-eliot